Aż trudno uwierzyć, że w tym roku minęło 15 lat od reaktywacji Illusion. W tym czasie zespół wydał pięć albumów, w tym dwa studyjne, także ciężko zarzucić im odcinanie kuponów od minionej chwały. W 2024 roku akustyczną płytą Illusion 7 powrócili do „liczbowego” nazewnictwa wydawnictw, idąc tym schematem ich kolejny studyjny krążek został zatytułowany „Illusion 9”. Czemu nie 8? Piątki też nie było, także jakiś sens w tym musi być. Może będzie kiedyś okazja dopytać się o to chłopaków.
Lata mijają, panowie są coraz starsi, ale ich muzyka pozostaje niezmienna. Akustyczny album nie sprawił, że zmiękli, bo „dziewiątka” to Illusion do jakiego zespół przez lata przyzwyczaił swoich fanów. Rewolucji nie stwierdzono i dobrze. Oni nie muszą wymyślać koła na nowo, są legendą ciężkiego grania w tym kraju, a poniżej pewnego poziomu nigdy nie zeszli. Illusion w 2026 roku po prostu robi swoje – bez kompleksów i z energią, której mógłby im pozazdrościć niejeden młodszy o całe pokolenie skład. Na pewno nowa płyta nie jest aż tak ciężka i mroczna jak poprzednia „Anhedonia”. Nie oznacza to, że mamy tutaj wesołe piosenki o tym, że chłopiec kocha dziewczynkę, siabadabada. Dalej nie brakuje im ciężkości, zarówno od strony muzycznej, jak i tekstowej. Wytchnieniem jest końcówka płyty – w „Taki jak ty” mamy sporo melodyjności przypominającej Lipali, a ostatni kawałek „Nie zawiodę” to już chwila zupełnego wyciszenia, w stylu „Dobranoc” czy „Tylko”. Łącznikiem z poprzednim albumem jest „Credo”, w którym wściekłością aż kipi, a Lipa wręcz wyrzyguje kolejne frazy. Jeśli chcesz się dowiedzieć o co chodzi w przesłaniu jakie chce przekazać Tomasz Lipnicki, to ta piosenka jest właśnie dla Ciebie. To świetne wprowadzenie w illusionowy świat – albo wsiąkniesz albo cię odrzuci. Lipa nie sili się na mędrkowanie – tnie rzeczywistość krótkimi, dosadnymi frazami i wypluwa z siebie niezgodę na otaczającą rzeczywistość z taką samą furią jak trzy dekady temu.
Dziewiątka to płyta od zespołu Illusion nagrana dla fanów Illusion. Charakterystyczny klimat tego zespołu rodem z lat dziewięćdziesiątych jest tutaj cały czas obecny, nie da się tego brzmienia pomylić z innym zespołem. Słowa uznania należą się nie tylko muzykom, ale też Tomaszowi „Zedowi” Zalewskiemu odpowiedzialnemu za kręcenie gałkami. Wyciągnął nowoczesny, mięsisty dół i zostawił dokładnie tyle garażowego brudu, ile trzeba. Fanów Illusion nie trzeba z pewnością przekonywać do tego żeby mieć ten album nie tylko w bibliotece na Spotify, ale w fizycznej postaci. Zespół po reaktywacji przyzwyczaił do tego, że każdy ich krążek jest pięknie wydany. Nie wiem jak winylowa wersja, ale CD to kolejny raz piękna rzecz, żaden cieniutki gównopack rozlatujący się po odfoliowaniu, tylko porządny digibook z wytłoczonymi elementami, który jest ozdobą płytowej kolekcji.
skład:
Tomasz Lipnicki – wokal, gitara
Jerzy Rutkowski – gitara
Jarosław Śmigiel – gitara basowa
Paweł Herbasch – perkusja
1. Credo
2. Elegia
3. Na zawsze…
4. Pętla
5. Mało nam
6. O jednego mniej
7. Front
8. Świata skraj
9. Taki jak ty
10. Nie zawiodę
strona internetowa: www.illusion.pl